Lezing Shirley Rigault

Afgelopen zaterdag 26 oktober gaf Shirley Rigault een lezing over haar vorig jaar uitgegeven eerste boek ‘Ochtendpost’. Het is het levensverhaal van de moeder van Shirley, Sylvia Rigault-Hicks, die in het voormalig Nederlands-Indië tot haar 19e door de bezetting van Japan en daarna de Bersiaptijd, net als het merendeel van alle Indische Nederlanders en ook Nederlanders die geboren en/of opgegroeid zijn in het Nederlands-Indië van toen, traumatische gebeurtenissen met haar familie mee heeft gemaakt.

In 1950 komt moeder Sylvia met haar familie naar Nederland waar ze kort er na, de liefde van haar leven, George Rigault leert kennen. De angst die Sylvia over heeft gehouden van de gebeurtenissen in Nederlands-Indië maakt langzaam weer plaats voor hoop en liefde.

Om 13.00 uur kwamen de eerste gasten binnen en rond 13.45 was het merendeel van de stoelen gevuld met een zeer gemêleerd publiek van 45 tot 93 jaar. Het zonnetje lachte ons buiten al toe en de sfeer in het Indisch Museum met al onze gasten voelde warm en vertrouwd aan. Onze eerste lezing op een zaterdag in ons Indisch Museum kon beginnen.Voor Shirley voelde het ook goed, vooral ook doordat 3 familieleden van haar naar de lezing waren gekomen.

Dan verwelkom ik Shirley en alle gasten en vertel iedereen dat zij andere dagen ook van harte welkom zijn in ons Indisch Museum en geef dan het podium aan Shirley.

Shirley neemt ons mee in de verhaallijn van haar moeder, die het merendeel van Shirley’s leven hier eerst over zweeg. Ze neemt ons mee in de eerste 19 jaar van het leven van haar moeder. Hoe zij Nederland voor het eerst als jong meisje ervaart, en dan de ontmoeting met de man van haar leven, George.

Sylvia is dan pas 16 jaar en George is 26. Zij woont dan in Kampen en hij zit in militaire dienst in Vlissingen. Ze zien elkaar niet veel, maar George zorgt dat de afstand tussen hem en zijn grote liefde Sylvia wordt overbrugd door liefdesbrieven die hij elke dag naar haar schreef. Dat werd voor Sylvia de Ochtendpost.

Het werd een mooie lezing met een pauze van 10 minuten waarbij even de benen konden worden gestrekt en bij het koffiebuffet de gasten met elkaar in gesprek kwamen. Na de pauze luisterde iedereen geboeid verder naar het verhaal van Sylvia, moeder van Shirley.

Na haar lezing vroeg Shirley of er mensen waren die dingen herkend hadden van wat zij vertelde en/of men ook vragen voor haar had. Het bleek dat veel gasten zich herkenden in haar lezing. Onder de gasten zaten diverse geïnteresseerde Nederlanders die praktisch nooit in aanraking waren geweest met Indische Nederlanders, niet vanuit familie, niet vanuit kennissen, maar juist daarom naar deze lezing waren gekomen. Voor hen zeker goed dit mee te krijgen.

De ouderen herkenden er veel in en waren ook blij dat zij gekomen waren. Diverse tweede generatie Indische Nederlanders herkenden vooral ook het zwijgen van hun ouders. Ook de familie van Shirley waren door het boek achter gebeurtenissen gekomen die zij ook nog niet kenden.

Daarna sloot ik af om Shirley te bedanken voor haar mooie lezing en onze gasten voor hun bezoek en vertelde hen dat Shirley voor de geïnteresseerden een aantal exemplaren mee had genomen om te verkopen en te signeren. Heel fijn is het dan, dat je de gasten nog even in de boeken ziet neuzen, met onze schrijfster in gesprek gaan en her en der in groepjes ook met elkaar gesproken wordt.

Diverse mensen hielpen Liesje en mij mee met alles opruimen en het Indisch Museum weer in haar originele staat terug te zetten. Om 16.15 uur liet ik de laatste gasten en Shirley uit. Ik kan niet anders zeggen dat wat ik hoopte hoe de lezing in ons Indisch Museum die zaterdag zou verlopen, dit van de eerst tot de laatste minuut ook zo verliep.

Als een lezing uit een boekje!

Ik hoop van harte dat wij in 2020 nog vaker dit soort lezingen mogen organiseren.

Elly Hoed, vrijwilliger Stichting Arjati

3 reacties op “Lezing Shirley Rigault

  1. James van ommen
    29 oktober 2019 om 08:43

    Dag Shirley,

    Complimenten, het blijft een uniek en prachtig verhaal!

    groet,

    James van Ommen

  2. Elly Hoed
    29 oktober 2019 om 22:08

    Dank voor jouw reactie James. Ik zal dit doorgeven aan Shirley.

    Hartelijke groet, Elly Hoed, vrijwilliger Stichting Arjati.

  3. Henny Toorop
    8 december 2019 om 22:49

    Hallo Shirley,
    Mooi boek en met liefde geschreven. Laat ik nou toevallig je grootvader John persoonlijk gekend hebben. Ter info ik heb van 1942 tot eind 1944 in Kebon Sirih, een wijk in Jakarta gewoond.
    Succes

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.