4 Mei; deze dag raakt ons allen

Als ik zondagochtend mijn afspeellijst afspeel komt er een liedje voorbij waarbij ik nog een keer stilsta bij de herdenkingsdiensten waar ik op zaterdag 4 mei, bij aanwezig was.

Een aantal weken geleden ontving ik een uitnodiging van de heer Carel Banse om de herdenkingsdienst bij de erevelden in Loenen bij te wonen. Ik heb al op meerdere plaatsen een herdenkingsdienst bijgewoond en bij het lezen van het programma in Loenen besloot ik om deze keer de herdenkingsdienst in Loenen bij te wonen. Op de weg naar Loenen wisselen zon en wolken elkaar af en geniet ik van de mooie omgeving waar ik langskom. Ik rij Loenen binnen en zie aan mijn rechterkant een bosrijk gebied, even verderop verwonder ik me over het aantal parkeerplaatsen wat hiervoor is vrijgemaakt. Ik had niet verwacht dat deze herdenkingsdienst zo groots zou zijn….Eenmaal de auto geparkeerd volg ik de mensen die, net als ik, met een bloemetje in hun hand lopen. Ik loop het terrein op, loop de poort door richting de erevelden en…. ik kijk mijn ogen uit want, ik wist niet dat deze dienst zoveel geïnteresseerden trok. Als ik alle indrukken een plaatsje heb gegeven besluit ik ergens achteraan te gaan staan.

De dienst is inmiddels gestart en op een groot scherm verschijnen familiefoto’s en bij deze familiefoto’s horen we een mannenstem die het verhaal verteld van Dominee Ader. Deze stem blijkt de zoon te zijn van Dominee Ader en hij verteld hoe zijn vader als verzetsstrijder verschillende mensen heeft kunnen helpen maar uiteindelijk zelf door de Duitsers is opgepakt. Helaas heeft hij de geboorte van zijn zoon niet kunnen meemaken…De volgende spreker is de dochter van een beroepsmilitair, de huidige minister van Defensie, mevrouw Ank Bijleveld. In haar voordracht staat ze stil bij de lichamen van allen die zijn omgekomen maar waarvan de identiteit nooit is vastgesteld. Ze staat hierbij stil omdat er onlangs weer een lichaam is geïdentificeerd. Daarnaast staat ze stil bij een gezin waarvan de twee zonen beroepsmilitair zijn. Deze mannen zijn op uitzending geweest maar zijn nooit teruggekomen.

Tussen de voordrachten is er ruimte voor muziek, deze wordt verzorgd door een pianist met een zangeres en de muziek komt binnen en de tekst is erg pakkend. Daarnaast wisselen zon en regen elkaar af en op de achtergrond hoor ik het gefluit van de vogels. Dit alles zorgt ervoor dat deze herdenkingsdienst een extra lading krijgt.

We worden uitgenodigd om bij het monument een bloemetje te leggen en het programma wordt vervolgd door de verschillende voordrachten op het grote terrein. In de menigte zie ik de heren Jos en Carel Banse en ik loop met hen mee naar de zeven Indische kruizen. Deze zeven kruizen staan elk symbool voor de erevelden in Indonesië. Als we onze tocht vervolgen kijk ik nog een keer om me heen en realiseer me nog eens hoe groot dit terrein is.

Aangekomen bij de zeven kruizen brengt Carel Banse een eregroet en staat hij even stil bij de gebeurtenissen in Zuidoost-Azië. Hierna volgt een inleiding op onze vader en waarom dit liedje zo belangrijk was. Ieder jaar wordt het bij de herdenkingsdienst bij Stichting Woonzorgcentrum Raffy ook altijd ten gehore gebracht maar ik wist niet waarom dat dit was. Er werd hier verteld dat dit lied onze vader, ook altijd door de krijgsgevangenen werd gezongen. Het lied wordt a capella ten gehore gebracht en kort daarna besluit ik om nog een kort rondje over het terrein te lopen voordat ik weer naar Breda rijd.

Na alle indrukken te hebben verwerkt besluit ik om ook ’s avonds naar de herdenkingsdienst in Breda te gaan. Deze herdenkingsdienst is wat intiemer opgesteld maar ook hier zijn er weer vele mensen aanwezig. Breda heeft een sterke binding met defensie onder andere omdat de Koninklijke Militaire Academie in Breda is gevestigd en er zijn dan ook veel officieren aanwezig, alle onderdelen zijn vertegenwoordigd. Als ik in het publiek kijk zie ik tussen alle mensen toch een bekende, onze voorzitter Magda Wallenburg. Ik ga bij haar staan en samen kijken we hoe de burgemeester de bloemen legt met de kinderen. Magda vertelt dat een van onze vrijwilligers, Elly Hoed, samen met haar neefje en nichtje een bloemetje gaat leggen en dat meneer Engel dit doet namens Stichting Woonzorgcentrum Raffy.

De kinderen hebben de bloemen gelegd en vervolgens klinken de volksliederen, het Nederlands volkslied wordt gespeeld maar ook die van Engeland, Canada, Polen en België. Mooi dat ook hierbij wordt stilgestaan.

Na afloop van de herdenkingsdienst zie ik dat het neefje van Elly druk in gesprek is met meneer Engel. Meneer Engel is veteraan en ik hoor hem wat korte verhalen vertellen over het leger. Ik heb het gesprek niet helemaal gevolgd maar de uitkomst is dat het neefje van Elly ook graag het leger ingaat.

Na dit alles op papier te hebben gezet, luister ik nog een keer naar het liedje wat voor mij de aanleiding was om nog een keer stil te staan bij de herdenkingsdiensten. Ik luister nog eens naar de tekst en besef me nog maar eens dat ik dankbaar mag zijn dat ik in deze tijd leef. Ik hoef niet in die angst te leven en ik hoef niet dat leed van de oorlog te dragen. De zanger gebruikt hiervoor de passende tekst maar al ben je uit de oorlog, gaat de oorlog ooit uit jou?

Dank voor mijn vrijheid…

Dewi van Hoek  

5 reacties op “4 Mei; deze dag raakt ons allen

  1. Ellen van Nispen
    6 mei 2019 om 12:59

    Mooi verslag Dewi, dank je wel🙏

    • Dewi
      7 mei 2019 om 11:48

      Jij bedankt voor je reactie Ellen.

  2. Jos Banse
    6 mei 2019 om 14:08

    Wat heb je een drukke dag gehad. Fijn dat je deze mooie ervaringen met ons hebt willen delen. Ook heel fijn dat we elkaar nog even ontmoetten op Ereveld Loenen. Je komst werd erg gewaardeerd.

  3. George link
    6 mei 2019 om 17:22

    Prachtig bedankt dat je dit verhaal deelt. Het raakt mij

  4. Elly Hoed
    7 mei 2019 om 12:33

    Beste Dewi, indrukwekkend zoals jij dit beschreven hebt.. Hartelijke dank hiervoor. Voordat wij naar de plechtigheid gingen vertelde ik de kinderen dat er ook militairen op de plechtigheid aanwezig waren die de oorlog nog mee hebben gemaakt. “Die kun je herkennen aan dat ze al heel oud zijn, maar waar je heel veel respect voor mag hebben”, zei ik.. “Zij hebben ons gered en gezorgd dat wij allen nu nog steeds in vrijheid mogen leven” Julius, kleinkind van 9 tikte mij tijdens de plechtigheid aan…Heel zachtjes zei hij: k zie die oude militairen die ons gered hebben tante Elly….hij was er helemaal van onder de indruk zoals de indrukwekkende Poolse officier en ook onze eigen meneer Engel.. Wat fijn en dankbaar deze kinderen op deze leeftijd langzaam aan dit op een natuurlijke wijze mee te mogen geven…..

Laat een reactie achter op Dewi Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.