De Stichting Arjati is op 7 mei 2009 in Breda opgericht door Magda Wallenburg, Freek Kraus en Stefan Samuels. Drie bevlogen – Indische Nederlanders van de zogenaamde “tweede generatie” en allen nog geboren in Indonesië. In 2011 is het bestuur versterkt door Ernst Breuer.
De oprichters liepen ieder apart al lange tijd rond met het idee om er voor te zorgen dat de culturele waarden van ook hun eigen verleden in de toekomst bewaard zouden blijven. Magda is vooral door haar werk in een verzorgingstehuis voor Indische en Molukse ouderen nauw betrokken met het vraagstuk van het culturele erfgoed. Maar ook Stefan en Freek zijn door hun ouders en werk verbonden met het Indische ‘verleden’.
Hoe willen de mensen achter Arjati het behoud van het Indisch erfgoed bewaren?
Wat verstaat Arjati onder Indisch erfgoed?
Het Indisch erfgoed is ‘rijk’ en breed geschakeerd. Zonder uitputtend te willen zijn kan gedacht worden aan: verhalen van (groot)ouders, sfeer en typische ‘momenten’, samenzijn, muziek, krontjong, dans, verdedigingssporten als pencak silat e.a., kleding, identiteit, de Indische gastvrijheid, eten, respect naar anderen, gewoonten, historie, kunst en literatuur, brieven, persoonlijke getuigenissen van de tijd in Nederlands Indië, voorwerpen die associaties oproepen met Nederlands Indië.
Waar komt de naam Arjati vandaan?
Arjati is de titel van een bekend liedje in menig Indische familie en is soms nog te horen. De melodie is zacht en weemoedig en doet in veel opzichten dan ook denken aan de Indische cultuur. Het liedje is door veel bekende en minder bekende muzikanten vertolkt en gaat over de belevenissen van twee geliefden en speelt in het oude Indië. De meest bekende versie van Arjati wordt vertolkt door George de Fretes.